Görülebilir saklanmış da olabileceğini, görülemeyenin bilinebileceğine... Hayatta farklı rollerimiz, farklı kimliklerimiz var. Onlarca “biz” var. Her yerdeki biz bambaşka. İş çevresinde, ailede, arkadaşlıkta, ilişkide vb. Liste uzar gider. Hayattaki roller değişir. Kimlikler fark edilir. Frekanslar evrilir. Hangi “Biz” in en kendimiz olduğunu anlamak için yüzlerce şey önümüze serilir. Gemimizin rotası ve millerin varış amacı hep kendimizi keşif olursa, o rollerimizden, kimlik

Hayatta bize nelerin rehber olacağını bilemeyebiliriz. Bazen zihindeki bir imgenin, bazen meditasyondaki bir nefesin, bazen karakalemin karası, bazen Caravaggio ve Rembrandt’ın ışığı, bazen de Bernini’nin draması... Arayışım bir merdiven olsaydı, şimdi üçüncü basamağındayım. Kelime ve renkten sonra ise “Aitlik” sorgulamasındaydım. Kaç basamaklı bir merdivendeyim, ben de bilmiyorum. Varmak istediğim yeri de bilmiyorum. Hoş, büyüsü de bu ya zaten. Sadece çıktığım basamaklar art

“İ nsanların da, kültürlerin de renkleri var.’’ Devrim Erbil Peki, neydi benim rengim? Hayattaki kelimemin arayışından sonra, hayattaki rengimin arayışındaydım. Aslında hayatımın arayışındaydım. Elbette bu, büyük bir ana başlıktı. Ben de alt başlıklardan başlamaya karar verdim. Sanırım böylesi daha az sancılı ve daha kolay hazmedilirdi. Spirituartalism... Evet, bu kelime tam olarak aradığım kelimeydi. Literatürde olmayan... Kendimi ait hissettiğim iki alanın karışımıydı. Aslı

“Ne mutlu bana, çok küçük yaşta ben hayattaki yerimi keşfettim.’’ Genco Erkal Birkaç ay önce denk geldiğim bir sözdü: “Belki de arayışımın bitimi kendimdi.” Bu söz, bende içte bir yerlerde yerini aldı. Bir şey yapmadım. Hayır, aslında yaptım. Düşündüm. Sadece düşündüm. Konuyu da hiç halının altına süpürmedim, raflara kaldırmadım. Düşünmeye devam ettim. Evet, bazen düşünmek, hayata karşı yapabileceğimiz en güç ve en güçlü şeylerden biri. Sadece bekledim. Hayata, kişilere, olay