‘’Nasıl olur da insan kendine uygun gördüğü rol uğruna kendini ortadan kaldırır?’’ Simone de Beauvoir Buraya hemen hemen her ruh hâlindeyken yazı yazmıştım. Mahvola mahvola, üzgün oluşumu iliklerime kadar hissedip hıçkıra hıçkıra ağladığım bir an hariç. Üstelik bu yazıya sebep olan mahvoluşumun bir nedeni yoktu. Yani tek bir nedeni yoktu. Veyahut yüzeyde görünen bir nedeni yoktu. Bu durumun nedenini ve duygularımın neden bu denli yoğun olduğunu düşünmeye başladığımda ise ilk

“Sadece içimde susmak istemeyen bir ses olduğu için yazıyorum.” Sylvia Plath Vakti zamanında Hint Tanrısı Krişna’yı görmeyi çok isteyen bir kadın uzun bir süre meditasyon yapıyor. Yine bir gün meditasyon yaptığı esnada Krişna onun yanına gelip omzuna dokunmuş. Ancak kadın, kendi imgeleme hâline öylesine odaklanmış ki Krişna’nın yanına geldiğini fark etmemiş. Burnunun ucundaki hayalini görmeyi reddetmiş. Bir şeye, bir hayale çok fazla tutunmak da tam bu hikâye gibi. Biz de etr

‘’Her şey oldukları şeye değil, sizin onlara bakışınıza bağlıdır.” Carl Gustav Jung Bizim neye ihtiyacımız varsa hayat onu tam da en ihtiyaç duyduğumuz anda karşımıza çıkarıyor. Belki bizler bilinçli aklımızla, mantığımızla istemiyoruz; belki ama geçmişteki travmalarımızdan, bilinçaltımızda yatan bir ton düşünceyle o duruma, o kişiye, o duyguya, o şeye ihtiyaç hissedip adeta hayatımıza onu davet ediyoruz. Elbette bu, her zaman negatif sonuçlara neden olmuyor. Yaşamın çok gü

‘’Aşk kaygının olmadığı yerdir.’’ Wilhelm Reich Teoriye göre Genesis yazıtlarında geçen dünyevi tamamlanma, yani kadın-erkek ilişkilerinde olması gereken altı dünyevi öge; sevgi, saygı, samimiyet, arkadaşlık, güven ve cinsellikten oluşmaktadır. Bu teoriyle tanışmam ise adeta yaşamdaki rehberlerimden biri olan, hayata baktığı perspektifine ve kültürüne hayranlık duyduğum değerli Tunç Köyağasıoğlu ile bir sohbetimiz esnasında oldu. Altı ögeden biri olmadığında, domino taşları

“Ruhunun derinliklerine in ve ilk önce kendini tanımayı öğren.” Sigmund Freud Bu kez içimizdeki katmanları ve maskeleri, her zaman olduğu gibi zihinlerimizden konuşalım istiyorum. O katmanları bir kez kaldırmaya, o maskelerden sıyrılmaya karar verdiğimizde de ne hayatımızda ne de kafamızın içinde bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olamayışını... Beraberinde ise yeni olasılıklara kucak açmanın heyecanını da tadını da... Yeni olasılıklara açılmak... Ah, yazması kolay; peki ya ya

Ait olmadığınız yerlerle olan düellolarınız bittiğinde, aidiyetinizi hissettirebilecek ‘’o yer’’, yıldızlarla dansın ahengi gibi... Birkaç ay önce, çok kıymetli danışmanım Turgay Köyağasıoğlu ile aile dizimi seansım esnasında, kimliğime ve aidiyet sorguma istinaden sanki zihnimde bir kilit açılmıştı. Bu idrak hâlinin kısa süre öncesinde ise İstanbul Life Dergisi'nin Şubat 2026 sayısında karşıma çıkan, Osmanlı Padişahı V. Murad'ın torunu Selma Hanımsultan'ın kızı; aynı zamanda

‘’Yıldızların rotalarını, sen de onlarla birlikte deviniyormuşsun gibi izle.’’ Marcus Aurelius Yazmak, benim için ruhumun tüm devinimiyle yaşamda var olmak gibi. Bu hal küçüklüğümden bu yaşıma kadar hiç yok saymadığım en istikrarlı tercihim, kendi çapımda. Yazar, şair, akademisyen ve felsefeci Oruç Aruoba’nın da dediği gibi: ‘’Yazmak, yaşamak uçurumunun doruğudur.’’ Bu sözün bendeki yansımasını söze şahit olmadan deneyimlemiştim ancak söz ile tanışıklığımdan sonra bana katkı

“Hayata bir anlam vermek zorundayız; çünkü apaçık gerçek şu ki, hayatın kendi başına bir anlamı yok.” Henry Miller Kendimizi şu andaki ana teslim olmaya bıraktığımızda ve kendimizi, kendimiz için gerekli olmayan her şeyden arındırmaya dair tam ve net bir karar verdiğimizde, hayatımızın aslında ne çok olmasa da olur detaylarla kaplı olduğu gerçeğiyle karşılaşabiliyoruz. Ve bunu fark etmek dahi başlı başına bir kazanımken, sadece fark etmekle kalmayıp gayrete büründüğümüzde de

‘’Sevgili Alice, işin sırrı kalbini neşelendiren insanlarla çevrili olmaktır. Ancak o zaman harikalar diyarında olursun.’’ Alice Harikalar Diyarında Ayçiçekleri gibi belki de her çocuk biraz. Yüzünü aydınlatan bir şey olunca nasıl da başını kaldırıyor. Rüzgâra kapılıp adeta dans ediyor. Ayçiçeğinin sarısı gibi canlı gülüşüyle… Her çocuğun kendi harikalar diyarını yaratmak isteği de illa ki oluyor. Bunu bazen resimle, bazen oyuncaklarla, bazen de kendi yarattıkları başka yolla

‘’Gemiyi, kaptanı, tayfaları, mevsimi, günü ve rüzgârı iyi seçmeliyiz.’’ Epiktetos Bireysel psikoloji ekolünün kurucusu olarak bilinen psikiyatrist Alfred Adler’e göre insanın en temel ihtiyacı aidiyet hissidir. Soyutlanmak istememek, olduğu yerde olmaktan mutlu olmak, iyi hissetmek… Peki bu çok kolay bir şey mi? Asla. Bir yere ait olduğumuzu nasıl anlayacağız? Bana kalırsa o nokta tam bir mayın tarlası. Bazı yerlere gideriz; pek azında vardığımızı gerçekten hissederiz. Çün

“Bir şey denemeye cesaretimiz olmasa hayat nasıl olurdu?” Vincent van Gogh Hayatımızın öznesini değiştirmeyi ve yaşam tarzımızı yeniden belirlemeyi gerçekten istiyorsak eğer o vakit bir Ketut’a çok ihtiyacımız var demektir. Benlik yansımalarımıza ayna olan, bilip de unuttuklarımızı anımsatan... Çünkü bazı zamanlar o kadar soyutlanıyoruz ki hayattan kendimize bakmayı, iç dünyamızdaki karmaşanın yarattığı yaraları iyileştirmeyi... Nelerle varlığımızı hissettiğimizi... Hangi d

‘’Şeffaf olan parlamaz. Parlaklık, ışığın kırıldığı yerde oluşur.’’ Byung-Chul Han Bir süredir içimizdeki güçler ve bizi biz yapan şeyler üzerine düşünüyordum. En çok da kırılganlık konusuna zaman ayırdığımı fark ettim. Bu kadar üzerinde durmamın nedeninin ise kırılganlığın genel anlamda negatif bir duygu, hatta bir eksiklik ve güçsüzlük gibi algılanmasının derinini merak ediyor oluşumu gözlemledim. Benim cephemde ise aslında durum hiç de negatif değildi. O yüzden bugün bu s

‘’Yaşam size verilmiş boş bir film. Her karesini mükemmel bir biçimde doldurmaya çalışın.’’ Ara Güler Neye içten ve haddinden fazla saygı duyduğumuz da rotamızdaki en net belirleyici… 2024 yazıydı; bu cümlenin içimden geldiği ve soyuttan somuta büründüğü ilk an. Ne zaman kendimi, kendi mutluluğumu unutsam, kendime saygısızlık yaptığımı fark etsem, hemen aklıma gelen; rotamı, yönümü, arzularımı bana hatırlatan ve adeta benimle yaşayan bir söz. Bugün biraz gururdan ve kendimiz

“Başka bir ruha tutunmaya ne kadar da ihtiyacımız var.” Sylvia Plath “Yaşarken, sürekli düştüğünü göreceksin — çeşitli yüksekliklerden çeşitli derinliklere... Yaşamın, düşüşün olacak.” böyle der Oruç Aruoba, De ki İşte adlı kitabında. Anekdotu ilk okuduğumdaki hissim; uçurumdan ayağımın kayması ile denize dalışımda nefessiz kalışımın aynı andaki karışımıydı adeta. Gel zaman git zaman bu hissin hemen hemen aynısına, Nobel Edebiyat Ödüllü yazar Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzes

‘’Bir şey denemeye cesaretimiz olmasa, hayat nasıl olurdu?’’ Vincent Van Gogh ‘’Master of Light and Darkness’’ diye de bilinen Barok sanat akımının büyük ismi İtalyan ressam Caravaggio’nun resimlerinde ışık ve gölgeyi dramatik zıtlıklarla, şairane kullandığı benim de çok sevdiğim tekniklerden biri olan İtalyanca “chiaro” (açık) ve “scuro” (koyu) sözcüklerinden meydana gelen “Chiaroscuro”, resim sanatında açık ve koyu değerlerle derinlik, hacim ve vurgu oluşturma geleneği a

“ Gitmeye değer yerlerin kestirmesi yoktur.” Paulo Coelho “Sadece bir partner seçmiyoruz, kendimiz hakkında nasıl hissedeceğimizi de seçiyoruz. Bu yüzden zor işte. Çok zor.” diye nerede, ne zaman ve nasıl karşılaştığımı bilmediğim ama muhtemelen ilk tanıştığım andan itibaren ruhuma farklı tonda dokunmuş olan bu cümleyi not etmişim defterime. Çünkü ilişkilerin, evliliklerin ve hatta çocuk sahibi olmanın toplumun bazı kesimleri tarafından, hatta son derece eğitimli kişileri

“İçine bakmayan, dışarıda kurtarıcı arar.” Carl Gustav Jung Geçenlerde şöyle bir şeyle karşılaştım: Fransızca’da “bibliothèque intérieure”, yani iç kütüphane anlamına geliyormuş. İçimizde taşıdığımız; bizi şekillendiren, yaşanmışlıklarla, hikâyelerle dolu olan ama tabii somut şekilde göremediğimiz… Sadece hissedebildiğimiz… Sevdiğimiz kitaplar, atlattığımız ya da atlatamadığımız kalp kırıklıkları, kırgınlıklar, kızgınlıklar; aklımızdan hiç kımıldamayan alıntılar veya okuyup u

‘’Yıkım da yenilik de içten gelir.’’ Epiktetos Sevdiğim bir arkadaşım bir gün blog yazılarım için bana, “Kendi derinliklerini kazıyan bir arkeologsun.” demişti. Çocukluğumda bir dönem arkeolog olmak istediğimi, bu sözü unutmayıp her daim heybemde taşıyacağımı bilmeden… Kelimeleriyle çok iyi hissettirmişti. Nasıl desem, sanki içimi ve böylece kendi ruhuma verdiğim emeği görebilmişti. Tabii ki bu yönümün üzerine bilinçli şekilde yönelmeme de etkisi olmuş ve devamında birkaç so

Yaşananlara, yaşanamayanlara, iyi ki yaşanmışlara, keşke yaşanmasaydılara... ‘’Bir kez daha ayıl, kendine gel ve yine uykudan uyan.’’ Marcus Aurelius İç açıcı olmaktan uzak, iç acılarımıza yakın olan 2026’nın ilk yazısıyla merhaba. Bugün birlikte geçtiğimiz yılın muhakemesini yaparak, kâh “iyi ki” ler ile kâh “lanet olsun” lar ile içimize bakalım istiyorum. Önceki 34 yazımda da değindiklerimden anlaşılacağı üzere, hayatta en büyük derdi kendiyle olan ve hayatını iyileştirme

Gibilerle belkilerin kıyısında... ‘’Kutsal olan hakikat değil, kişinin kendi hakikatini aramasıdır!’’ Irvin D. Yalom Ev nedir? Bir yer mi? Bir insan mı? Bir his mi? Bir kaçış mı? Bir varış mı? Bir kaçamayış mı? Bir varamayış mı? Yoksa daha derinden bir soruyla kuvvetli bir hakikat midir? Hakikat arayışı mıdır? Veyahut her şeyin başlangıcı olan hakikat arayışının başladığı “o yer” midir? Hadi gelin bir de tam zıddına bakalım: Her şeyin son bulduğu, hakikat arayışında son dura